الف نیوز شمارہ نمبر: 205 | تاریخ: 10 مئی 2026 | اتوار
اداریہ
سیّد اکبر زاہد
جمہوریت کی اصل خوبصورتی صرف اقتدار حاصل کرنے میں نہیں بلکہ بعض اوقات اقتدار سے دستبردار ہو کر ریاست اور عوام کے وسیع تر مفاد کو ترجیح دینے میں پوشیدہ ہوتی ہے۔ تمل ناڈو کی حالیہ سیاسی صورتِ حال میں M. K. Stalin نے جس سیاسی بصیرت، تحمل اور بالغ نظری کا مظاہرہ کیا، وہ ہندوستانی سیاست میں کم کم دکھائی دیتا ہے۔
ایک ایسی اسمبلی جہاں عوام نے کسی ایک جماعت کو مکمل اکثریت نہیں دی، وہاں سیاسی انتشار، جوڑ توڑ، اور اقتدار کی بے رحم کشمکش آسانی سے جنم لے سکتی تھی۔ لیکن شکست کے باوجود اسٹالن نے جس وقار کے ساتھ Vijay کی حکومت سازی کی راہ ہموار کی، وہ صرف سیاسی حکمتِ عملی نہیں بلکہ ایک تہذیبی اور جمہوری رویّہ بھی ہے۔
ڈی ایم کے کی حلیف جماعتوں — خصوصاً Viduthalai Chiruthaigal Katchi اور Indian Union Muslim League — نے جس طرح وجئے کی حمایت کی، اس نے یہ واضح کیا کہ تمل ناڈو کی سیاست ابھی مکمل طور پر ذاتی اقتدار کی اسیر نہیں ہوئی۔ بعض اوقات نظریات، ریاستی شناخت، اور وفاقی توازن اقتدار کی خواہش سے زیادہ اہم ہو جاتے ہیں۔
اسٹالن نے اپنے بیان میں صرف یہی نہیں کہا کہ ڈی ایم کے حکومت کی فلاحی اسکیمیں جاری رہنی چاہئیں، بلکہ دراصل انہوں نے ایک سیاسی پیغام دیا کہ حکومتیں بدل سکتی ہیں مگر عوامی بہبود کا سفر نہیں رکنا چاہیے۔ خواتین، طلبہ، نوجوانوں، سرکاری ملازمین اور محروم طبقات کے لیے شروع کی گئی اسکیموں کے تسلسل کی اپیل دراصل سیاست کو دشمنی کے بجائے خدمت کا نام دینے کی کوشش تھی۔
یہ بھی حقیقت ہے کہ اگر سیاسی تعطل مزید بڑھتا تو مرکز کی سیاست تمل ناڈو کے دروازے پر زیادہ شدت سے دستک دے سکتی تھی۔ جنوبی ہند ہمیشہ اپنی تہذیبی شناخت، لسانی وقار اور وفاقی خودمختاری کے سوال پر حساس رہا ہے۔ ایسے میں اسٹالن اور ان کے اتحادیوں نے شاید یہ محسوس کیا کہ وقتی سیاسی نقصان قبول کر لینا ریاست کو ایک بڑے سیاسی بحران سے بچانے کے مترادف ہے۔
تاریخ اکثر شور مچانے والوں کو نہیں بلکہ خاموشی سے بڑے فیصلے لینے والوں کو یاد رکھتی ہے۔ ممکن ہے آج وجئے اقتدار کی کرسی پر بیٹھیں، لیکن تمل ناڈو کی سیاسی تاریخ یہ بھی یاد رکھے گی کہ ایک شکست خوردہ رہنما نے اپنی انا کو ریاست کے مفاد پر قربان نہیں ہونے دیا۔
یہ سیاست کا وہ چہرہ ہے جس میں اختلاف دشمنی نہیں بنتا، اور اقتدار ذاتی انتقام کا ہتھیار نہیں بنتا۔ شاید اسی کا نام جمہوری بلوغت ہے۔
A Statesmanship Beyond Power
Stalin’s Quiet Yet Historic Role in Tamil Nadu’s Political Transition
The true beauty of democracy does not always lie in winning power; sometimes, it shines brightest in the ability to rise above power for the larger good of the people and the State. In Tamil Nadu’s recent political transition, M. K. Stalin displayed a rare political maturity and restraint that modern politics seldom witnesses.
In a hung Assembly where uncertainty could easily have spiralled into instability, defections, and aggressive power struggles, Stalin chose a different path. Despite electoral disappointment, he allowed space for Vijay to form the government and encouraged continuity rather than confrontation. It was not merely a tactical move; it reflected a deeper democratic culture rooted in Tamil Nadu’s political consciousness.
The support extended to Vijay by parties aligned with the DMK-led alliance — especially Viduthalai Chiruthaigal Katchi and Indian Union Muslim League — revealed that politics can still rise above personal ambition. At certain moments in history, ideology, regional dignity, and federal balance become more important than the immediate pursuit of office.
By urging the new administration to continue the welfare schemes launched during the DMK regime, Stalin sent a subtle but powerful message: governments may change, but the welfare of ordinary people must remain uninterrupted. His appeal for continuity in programmes benefiting women, students, youth, government employees, and marginalised communities reflected a politics centred on public service rather than political rivalry.
There is also a larger national context to this moment. Tamil Nadu has long guarded its linguistic identity, secular traditions, and federal autonomy with great sensitivity. Many observers believe that prolonging the political vacuum could have opened the door to deeper intervention by the BJP-led Centre. In that sense, Stalin and his allies may have accepted a temporary political setback to shield the State from a larger ideological confrontation.
History does not always remember the loudest voices; it often remembers those who quietly make difficult decisions in moments of uncertainty. Vijay may take oath as Chief Minister, but Tamil Nadu’s political memory may equally remember the outgoing leader who chose dignity over bitterness and stability over chaos.
This is the face of politics where disagreement does not become hatred, and power is not treated as a weapon of revenge. Perhaps this is what democratic maturity truly looks like.
அதிகாரத்தைத் தாண்டிய அரசியல்
தமிழ்நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றில் ஸ்டாலின் எழுதிய அமைதியான ஆனால் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அத்தியாயம்
ஜனநாயகத்தின் உண்மையான அழகு வெறும் அதிகாரத்தைப் பெறுவதில் மட்டுமல்ல; சில நேரங்களில் அதிகாரத்தை விட மக்களும் மாநிலமும் முக்கியம் என்பதை உணர்ந்து செயல்படுவதில்தான் அது பெரிதாக வெளிப்படுகிறது. தமிழ்நாட்டின் சமீபத்திய அரசியல் சூழலில் M. K. Stalin காட்டிய அரசியல் முதிர்ச்சி, பொறுமை மற்றும் தூரநோக்கு இந்திய அரசியலில் அரிதாகக் காணப்படும் ஒரு உயர்ந்த பண்பாகும்.
முழுமையான பெரும்பான்மையின்றி உருவான சட்டமன்றம் அரசியல் குழப்பத்தையும், பேராசை நிறைந்த அதிகாரப் போட்டிகளையும் உருவாக்கியிருக்க முடியும். ஆனால் தோல்விக்குப் பிறகும் ஸ்டாலின், Vijay தலைமையிலான அரசாங்கம் அமைவதற்கான பாதையை மறைக்கவில்லை; மாறாக மாநிலத்தின் நிலைத்தன்மையை முன்னிறுத்தினார். இது வெறும் அரசியல் கணக்கீடு அல்ல; தமிழ்நாட்டின் அரசியல் பண்பாட்டில் வேரூன்றிய ஜனநாயக நாகரிகத்தின் வெளிப்பாடாகும்.
தி.மு.க. கூட்டணியில் இருந்த Viduthalai Chiruthaigal Katchi மற்றும் Indian Union Muslim League போன்ற கட்சிகள் விஜய்க்கு ஆதரவு அளித்தது, அரசியல் இன்னும் முழுமையாக தனிப்பட்ட அதிகார ஆசையின் கைதியாக மாறவில்லை என்பதை காட்டுகிறது. சில தருணங்களில் கொள்கை, மாநிலத்தின் மரியாதை மற்றும் கூட்டாட்சி சமநிலை அதிகாரத்தை விட மேலானதாக மாறிவிடுகின்றன.
தன் அறிக்கையில் ஸ்டாலின், தி.மு.க. ஆட்சியில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட மக்கள் நலத் திட்டங்கள் தொடர வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். பெண்கள், மாணவர்கள், இளைஞர்கள், அரசு ஊழியர்கள் மற்றும் புறக்கணிக்கப்பட்ட மக்களுக்காக தொடங்கப்பட்ட திட்டங்கள் தொடர வேண்டும் என்ற அவரது வேண்டுகோள், அரசியலை பகைமை அல்ல சேவையாக மாற்றும் ஒரு உயர்ந்த எண்ணமாகும்.
அதே சமயம், அரசியல் குழப்பம் மேலும் நீடித்திருந்தால், மத்திய அரசியலின் தலையீடு தமிழ்நாட்டில் அதிகரித்திருக்க வாய்ப்பு இருந்தது என்பதும் உண்மை. மொழி, பண்பாடு மற்றும் மாநில சுயாட்சியை பாதுகாப்பதில் தமிழ்நாடு எப்போதும் விழிப்புணர்வுடன் இருந்துள்ளது. அந்த நிலையிலேயே, ஸ்டாலினும் அவரது கூட்டணிக் கட்சிகளும் தற்காலிக அரசியல் இழப்பை ஏற்றுக்கொண்டு மாநிலத்தை ஒரு பெரிய அரசியல் நெருக்கடியிலிருந்து காப்பாற்ற முயன்றிருக்கலாம்.
வரலாறு எப்போதும் சத்தமாகப் பேசுபவர்களை மட்டும் நினைவில் கொள்ளாது; அமைதியாக பெரிய முடிவுகளை எடுத்தவர்களையும் நினைவில் வைத்திருக்கும். நாளை விஜய் முதலமைச்சராக பதவியேற்கலாம்; ஆனால் தமிழ்நாட்டின் அரசியல் வரலாறு, தோல்விக்குப் பின்னரும் தனது அகந்தையை மாநில நலனுக்கு மேல் வைக்காத ஸ்டாலினையும் நினைவுகூரும்.
இது வேறுபாடு வெறுப்பாக மாறாத அரசியல். இது அதிகாரம் பழிவாங்கும் ஆயுதமாக மாறாத அரசியல். இதுவே உண்மையான ஜனநாயக முதிர்ச்சி.
ஆசிரியர்:
சையத் அக்பர் பாஷா
Leave a Reply