தலையங்கம்

அலிஃப் அல்ஃபானமி

மனிதர்கள் மரிக்கும்போது மனிதநேயம் மௌனமாக இருந்தால்

வரலாற்றின் மிகப் பெரிய பேரழிவுகள் குண்டுகள் விழும் தருணத்தில் தொடங்குவதில்லை; மனிதனின் மனசாட்சி மௌனமாகும் தருணத்தில்தான் அவை தொடங்குகின்றன.

இன்று மனிதகுலம் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தின் உச்சியை எட்டியுள்ளது. செயற்கை நுண்ணறிவு நமது கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்கிறது. விண்வெளியில் புதிய உலகங்களை உருவாக்கும் கனவுகள் காணப்படுகின்றன. ஆனால் இன்னும் ஒரு கேள்வி விடை தேடுகிறது—நாம் உண்மையிலேயே மனிதர்களாக மாறியுள்ளோமா?

உலகின் பல பகுதிகளில் குழந்தைகள் இடிபாடுகளின் கீழ் புதைந்து கிடக்கின்றனர். தாய்மார்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை இழந்து கதறுகின்றனர். கோடிக்கணக்கான மக்கள் போர், பசி, வெறுப்பு மற்றும் இடம்பெயர்வின் வேதனையில் வாழ்கின்றனர். ஆனால் உலகின் பெரும்பாலோர் இந்தக் காட்சிகளை கைப்பேசி திரையில் ஒரு கணம் பார்த்துவிட்டு மறந்துவிடுகின்றனர்.

இது வெறும் போரின் துயரம் அல்ல; இது மனித மனசாட்சியின் உறக்கமாகும்.

ஒரு மனிதனின் மதிப்பு அவன் மதம், இனம், மொழி, நாடு அல்லது கடவுச்சீட்டின் அடிப்படையில் அளவிடப்படும் நாளே நாகரிகம் தனது ஆன்மாவை இழக்கத் தொடங்குகிறது. துப்பாக்கி சுடுபவன் மட்டுமல்ல அநீதியைச் செய்பவன்; உண்மையை அறிந்தும் மௌனமாக இருப்பவனும், நீதியை விட சுயநலத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பவனும், மனித உயிரை அரசியல் லாபத்தின் தராசில் எடுப்பவனும் அநீதியில் பங்காளியே.

இன்று உலகிற்கு புதிய ஆயுதங்கள் தேவையில்லை; புதிய மனசாட்சிதான் தேவை. வாக்குகளைவிட மனித உயிருக்கு மதிப்பளிக்கும் அரசியல் வேண்டும். இலாபத்தைவிட பசியால் வாடும் மனிதனை முன்னிலைப்படுத்தும் பொருளாதாரம் வேண்டும். ஒரு குழந்தையின் அழுகுரல் எல்லைகளால் பிரிக்கப்படாத உலகம் வேண்டும்.

இன்றும் நாம் மனிதனை மனிதனாக மதிக்கத் தவறினால், வருங்கால சந்ததிகள் நம்மைக் கேட்கும்—மனிதநேயம் இரத்தம் சிந்திக் கொண்டிருந்தபோது, நீங்கள் எந்தப் பக்கத்தில் நின்றிருந்தீர்கள்?

வெறுப்பிற்குப் பதிலாக அன்பை, பழிவாங்குதலுக்குப் பதிலாக நீதியை, பாகுபாட்டிற்குப் பதிலாக மரியாதையை, மௌனத்திற்குப் பதிலாக உண்மையின் குரலை நம் உள்ளங்களில் வளர்ப்போம்.

ஒரு நாட்டை மகத்தானதாக மாற்றுவது அதன் ஆயுத வலிமை அல்ல; அதன் உயிருள்ள மனசாட்சியே. அந்நியரின் துயரமும் நம் துயரமாக உணரப்படும் போது மட்டுமே மனிதநேயம் உயிருடன் இருக்கும்.

இன்று உலகம் எங்கு செல்கிறது என்பது முக்கியமான கேள்வி அல்ல; நமது இதயங்கள் எங்கு செல்கின்றன என்பதே உண்மையான கேள்வியாகும்.